adasu dedi ve ekledi//

"özledim" demek de az kalır ya..

2011-12-11T18:19:00.001+02:00

bak bugün adile naşit vefat edeli 24 yıl olmuş..
şimdi olsan ve ben sana sorsam:
" ne kadar oldu adile naşit öleli yahu?" diye,
"dokuz - on sene falan oldu çok değil" dersin.
sen gideli iki yıl oldu; çok oldu baba, çok oldu.

fikr-iye

2011-02-14T03:44:00.000+02:00

hani her an bir şey olacakmış gibi heyecanlı bir his gelir ya bazen, hıçkırık gibi artık oldu bende.
iyi-kötü olarak ayırmak yanlış olur; sadece çok heyecanlanmak; hemen bir şey yapmak isteği, olmasını hızlandırmak ya da engellemek adına.
bilmem ki sıkıntıdan mıdır ya da boşluktan. aslında doluluğun içinde bir kuytucuk aramaktan yorulmuşken, tezatlık değil mi bu?
sonra büyük düzlük, rüzgarsız, engebesiz, saman rengi.

bir gün yaşlanacağımızın farkına vardım bugün. bilmek ile varmak arasında derin bir iz var. bir tek saçlarımızın beyazlaması, dizlerimizin tutmaması değil. yaşlanacağız işte.
neyden korkuyorum diye sormuştum geçende kendime: işte buldum!

inadına yaşamak var ama bilirim ki zor ve bilirim ki asılsız.

...

2011-01-29T00:39:00.000+02:00

mutluluk mu beni mutsuzlaştıran şey,

yoksa hep kendime dönüşler mi?

aşktan bir tecrübe edinilseydi,

bir daha körkütük sevilir miydi?

bla bla bla

2010-12-16T01:43:00.000+02:00

bir dart yarışması alt tarafı, bir tatil köyünde oynanan; üç atışta en fazla puanı alana kokteyl.
hayat da böyle. güzel atışlar yaparsan, sunulan hoş şeyler oluyor ömrüne, ömrünce. olmuyorsa hayatın zaman zaman kekeliyor, düşüp orasını burasını yaralıyor. ağzına bir kalem sokup onla başlayan bir hayat imajsal olarak ziyandır yahut kabuk bağlayan bir diz ile en güzel elbisenin anlamı yok.
her şey çabucak eksiliyor da tastamam olması ne de zor öyle. tamamlamaya çalışmak uğruna tüketilen en güzel zamanlar. geri gelmeyecek olan, aslında yarım değil tam bir anı işte lakin o zaman görülemedi diye gidiyor küskünce, arkasına baka baka... bir daha ne söylersen söyle, barışmayacak seninle. kaybettin.

uykundan çalan telefonla sersemce kalkıp "alo" demişsin. arayan kim bakmamışsın bile. el yordamıyla bulduğun telefondan gelen ses: "sen mi aradın beni?". ses uzak insan, unutulmayacak ses.
her gizli numarandan arandığında aklına tek isim geliyorsa ve bundan rahatsız olunuyorsa iki taraf içinde pek huzursuz zamanlar yaşanıyor demektir. ama bilmez ki rahatsız olan taraf, aramak için gizli numaraya ihtiyaç yoktur.. aramak için nasıl bir bahaneye, bir olaya, bir insana gerek de yoksa...

garipsemem; zil zurna olunduğunda, giden sevgilinin aranmasını, aranma fikrinin defalarca akıldan geçilip yapılmamasını yahut. aranan kişinin yanında birinin yattığı fikri gelmez, mutlu olduğu akla gelmez çünkü. sen ve ondan ibaret bir dünya vardır o an sadece... sonra çok aptallıklar.

nefretlerin çoğalıp, amaçların azaldığı anlar oldukça kendimizi unuttuğumuz gerçeğini hiçbir şey silmiyor.
geri vermez hayat. istemek de yüzsüzlük değil ya! özlemek diye bir meret var dünyada! -olmasın.

ebemin örekesinde mutlu mesut yaşamak istiyorum.

gece virajı

2010-09-19T13:29:00.002+03:00

Bak hep böyle; kendine dönüşler, düşündükçe çıkmazlaşan fikirler.. Sonra uyuma isteği, uzunca kalkmama isteği. belki narkoz, belki bir nebze morfin. Sevgili, aile değil ki dert.tüm mesele, içimizdeki biz ve sevgimiz.

Sen sanır mısın ki bitecek; her daim başlangıçlar, mutsuz uyanılan sabahlar, akşamlar oldukça?
"Kimse beni anlamıyor" tribi değil bir ergenin. Bir genç kızın gizli defterinden alıntılar da değil.
Biraz rüya sadece. Bir adamla iki olabilmeyi becerebilme umudu. olmadıkça, aşka güvensizlik, varlığından şüphe ve inkarlar. Oysa aşk değil midir tüm yaşam gailesinde bizi, hiçe çevirip, aynı zamanda küçük dağları ben yarattım hissi veren?

Özlemlerimiz fizana yol, hasretlerimiz içinse fizandan daha uzak bir yer bulmak gerek.
Keşifler..

Mesela bazı anıları ne yaparsan yap; değiştiremezsin. Hani derler ya, en son ne yaptıysan -her nerde, hangi zamanda, kimle olursan ol- o yere gittiğinde tüm gidişlerinin içinde en sonuncusunu hatırlarsın. Öyle değil o. Ne, ne vakit sana öyle acı verdiyse onu hatırlıyorsun. Onun üstüne ne yaprsan yap, nerde olursan ol: o!

Seneler öncesinde, bir aşka takılmış, orada takılı kalmış, her hislendiğinde o'na geri dönen bir adamla hayatına devam etmek istiyorsan, şimdi, o adam, senin hayatında, hangi zamanda olur; geçmişin miş'lisi de, di'lisi de ondan çoktan geçmişken?

Acı vermeyen ama hatırda hep acı olarak bilinen bir yara vücudun neresindedir de geçmez böyle?
Vurulan kadehlere karşı, tokuşturulan niyetler neyedir, kimedir?
Geçmişi boş geçen bir zaman yaşanmış mıdır, anısı var mıdır, hatırda ne olarak kalır?
Sevgiler şimdidir, oldu ya, yarına bırakılmış da olabilir. Peki o vakit ne zaman gelir? O yarın hangi güne denk gelir? Çarşambanın çarşafa dolanması, perşembenin pullanması hikayesi mi yoksa hı?

Gelir gelmez, kalkar kalkmaz, 'sus'un hiç olmadı belki de 'pus'un nereden gelir? nereye gider?
Cesaretsizlik umutsuzluktandır. susup pusmalar da cesaretsizlikten.

Şimdi sorulamayanlar var. Her zaman soru sorulmadığından hani. Utanmak ne haya?!
Soru geniş zamanlıdır. Soruluğundan, sorumluluğundan, sorgudan, fikr-i soygunundan ve sorandan bir şey kaybettirmediğindendir. merak ne ala!

-"Dokunma! Yanarsın.."
+ " Avucunu son bir defa ağlamadan tutmak istiyorum"

Hepsi bu, hepsi işte.

*viraj-12 eylül.*

AH' a..

2010-07-28T02:37:00.001+03:00

ister kız bana ya da bağır mesela olmadı gül, "yeter" de veya.. ben buna 'imkansızlığın çırpınması' diyorum.. sonra serumlar, turnikeler.. sen buna bir nevi "taciz" de, "saf" de bana, "yazık" de.
hem de ne yazık..

demişsin ya, "hislerine saygım var".. ama senin içinde bir aşk var..
inan bu kendi içimdekinden daha çok yakıyor canımı. ondan bir saygı duyamıyorum buna. huysuzlaşıyorum, nursuzlaşıyorum. imkansızın olsun istiyorum o içindekinin. bunu anlayınca yüzüme bakacaksın sanıyorum, bir nevi kendimle dalga geçiyorum.. oysa basit bakmam gerek; bazen romeolar, julietleri iplemiyor işte.

ah..

bir şey olması için falan değil; güzel cümlelerini "senin imkansızın"a kuramasan da sen, ben en azından kurayım; "benim imkansızım"a.

alıntılarla süsleyeyim.. edip cansever, ilhan berk, cemal süreya, bilge karasu ve necati cumalı okuyayım sana (en çok cansever ama), sonra kahvaltıya gel bana. farelere ateş atalım en fazla iki el; en çok canımız sıkıldığında ve yankısını duyalım o iki el sesin, ellerin..
olmadı tren seyredelim, trenlerin geçtiği bir yere yolculuk edelim, yoksa zor.
"güzel gözlerinin meyhanesi"nde iki duble bir şey içelim molada sonra devam edelim tren görmeye giden yolumuza.

bana tavsiyeler verme, beni avutma, sevmen de mühim değil ya, bak öyle; tek kelime etmesen de. sevginin derecesi yok, sevmek zaman da istemez ya, "çocuk" de bana. bir bahar gelsin sana ve gitmesin.. ne dersin? baharlar geçer, kışlar ve ilkyazlar da geçer.. bir yudum su tadıyla sonra bir nefes sigara.
soru sormuyorum, öyle bir monolog benimkisi. yazmasam çatlayacağım.

"vazgeç" diyorlar misal, nasıl vazgeçilir hiç başlamayan bir şeyden? bir şeyler yaşamak, hiç yaşayamamaktan çok daha acıdır. uktedir, meraktır, heyecandır, telaştır, kimbilir aşktır.
vazgeçtim desem de dilimin yalanıdır. mümkün kılmak ne mümkün..

---------------------------------------------

<<
çürük gözlerine bağışlanan ellerim,
yırtık dudaklarına bağışlanan şiirlerim,
darmadağın kadınların darmadağın ettiği erkekler gibi,
çok tehlikeli bir sırrı saklar gibi sevmiştim seni!

çok eskimiş bir aşkın hatırlanması,
sevgilinin resmi karşısında çocuksu bir iç kanaması,
aslında işin açıkcası,
rüzgarın fırtınaya dönüşmesi gibi,
fırtınanın camı çerçeveyi indirmesi gibi,
hayatına yönelik bombalı bir saldırı gibi,
geriye çekilirken herkesi öldürmek gibi sevmiştim seni.

----ruhum kan kaybederken, nasıl tutardım seni şimdi bir deniz gibi,
neticesi olmayan bir sebep gibi?
"ortalık yerde, durup dururken sevmiştim seni." -------

atlara kalırsa, çoktan kaybettik savaşı.
mızraklar kırıldı, kalkanlar delindi, ganimetler paylaşıldı,
kasaba meydanında birbirini dövmekten yorulan iki kovboy gibi,
bir tabancayla tetiği gibi,
bir tabancanın kabzasıyla ibiği gibi,
kendisinden farklı, kendisinden ayrı,
bir silah şarjöründe tanışan iki soğuk mermi gibi,
aynı bedene sıkılacak iki el kurşun gibi,
"katille kurban arasında o bir kaç saniyelik telaşla
sevmiştim seni..." >> K.İ

Keşke Sen Hiç Üzülmesen

2010-06-03T21:43:00.001+03:00

tüm yaşamımız boyunca mutlu olmakken amaç; yaktığımız bir keşkeli cümle daha değildir onca şey arasında.

keşke eve uğrasaydım ya da keşke o son kadehi içmeseydim gibi değil bu.. şey gibi; tüm derdim yüzünün gülmesiyken ki doğal olarak da benim de yüzüm güler, salt buna dair bir çaba içindeyken bu çirkef kavgalarının ortasında birer iyi ki anı yaratabilmek için o çekip almaları bekleme halim, nedensiz gidişleri durdurabilme çabam. seyrediyorsam eğer olup biteni ve ses çıkaramıyorsam senin duruna, gene yanak ıslatanlarının mesaiye başlamasını seyretmek istemememdendir.

bir seçim, bir seçim daha derken, bir seçim daha benim yüzümden yapmaman içindir. seni sorulara ve tercihlere boğmak yerine sadece salınışını izlemek, kapı önü ayakkabıları gibi düzensiz, çalınmaya aday ve sadece bakkala giderken giyilen halini elimin tersiyle itmem değil, o halinle karşılaşmamam değil, o halinin olmasını istememem ve hiç var olmamasını istememdendir.

senin yüzüne gül demem çünkü yüzün, gül yüzündür. nüksettin.

imitasyon yürekler

2010-04-16T00:42:00.000+03:00

küreklerle gömülesi yürekler.

sahip olduğum yürek; en çakmasından.

çakma diyince, bir el lazım en yabancısıdan.

yabancı deyince, yabancı değince..

değince sen bana delirmeler gelmez mi sana?

sana mıdır bu özlem, ben kendimi nicedir görmezken?

nice deyince ne kadar bu afili çakmak?

çakmak diyince, bir nefes duman..

çok çarpması ve daha fazla çarpması için tüm çabam.

çaba deyince, neden hep boşa?

boş deyince; senin oradan görebildiğin derim.

benim buradan gayet dolu yoksa.

ha yaşatıyor mu bu yürek beni?

en hırpalanmışından.

o zaman sus!

sessizlikse tüm dert niye bu yırtınırcasına bağırınmalar?

bağır deyince basma vakti seni.
basma elbisemin çiçekleri kadar canlı o gözler.

göz deyince senin fikr-i hülyandır gördüğün.

benim bir bahçem var her bir şeyi gömdüğüm.

artık sen de göm içinde kalanları, inkar etsen de o kalıntıları.

i am sam

2010-04-11T01:20:00.000+03:00

Bir insanlık hikayesi. Sonra babalık, ebeveynlik dersi.

Aslında şu hayatta her şeyin sevgi üzerine kurulduğu lakin bunu herkesin unuttuğunu anlatan Sean Penn’in üstün oyunculuğunun kanıtıdır.

40 yaşında olan Sam Dawson, 7 yaşındaki bir çocuk zekasına sahiptir. bir yandan hayatını devam ettirmeye çalışırken bir yandan da kızı Lucy ile ilgilenmektedir lakin işler Lucy büyüdükçe zorlaşmaktadır.ki Lucy’nin yedinci yaş gününde olay bir yerden patlak verir ve baba ile kızı, babanın kıza bir faydası olamayacağını, babalık yapmaya yetecek zekaya sahip olmadığını düşünerek ayrılmasıyla.

Bir babanın evladını yanında tutma hikâyesi de burada başlar.

Ne iyi bir avukat tutabilecek parası ne de manevi bir gücü bulunan sam, gene de bir şansını denemek için işinde başarılı yalnız, aile içi iletişimde pek başarılı olmayan Rita’ya gider. Rita’da başta Sam’i küçümsese de arkadaşlarına yardımsever biri gözükmek için davasını kabul eder artık sadece o davanın avukatı değil meselenin de kahramanı olur.

Çekirdek bir arkadaş grubu ve Lucy’in büyümesinde yardımcı olan komşusu dışında kimsesi olmayan sam’in hayata karşı duşu, çabası ve azmidir aslolan.

Lucy, babasının farklı olduğunu şu sözlerle dile getirir:
Lucy: sen neden diğer babalardan farklısın?
Sam: ne demek istiyorsun?
Lucy: sen diğerlerinden farklısın biraz.
Sam: ne demek istiyorsun?
(babasının elini tutup şefkatle -gerçekten şefkatle bakar- gözlerinin içine bakarak)
Lucy: olsun baba, ben şanslıyım. diğerlerinin babaları parka gelmiyor..

Lucy’in böylelikle ne kadar olgun bir minik kız çocuğu olduğunu da anlarız.

Rain Man, Forrest Gump gibi fimlerli sevmiş, benimsemiş ve özümsemiş olanlarınız muhakkak bakış açısına aşina olduklarından filmi çok seveceklerdir.

Ayrıca filmin müzikleri, Beatles’ın şarkılarından oluşmakta. Bundan dolayı film sanki Beatles’a adanmış gibidir.

Bana daiR

2010-03-28T11:56:00.000+03:00

uzun süredir kaçışına uğrayan çiçek halim. tam bulmuşken seni -hem de bir süredir, baya bir süredir- ulaşmamak için sürekli bi’ sevgilim ben şimdi hali.

camsaplar saplandı mı sana da? -soru sormuyorum, üzerine alınma-.

şu telefonu çevirmek ne de basit. ama yapmamanın basitliğini de kabullenmek gerek bazen..
'gerek' mecburiyetin dürtüsü değil, ilk cümlesidir.

bir gün bir yerlerde şunlardan biri bahsederse sana, sen olduğunu bilmeden; hemen kaç. çünkü ben öyle yapıyorum: martılara fil atıyorum.

kalan: sen!

2010-03-14T05:35:00.005+02:00

Bana sen kaldın, gidince sen..

oysa ben böylesine özlemedim hiçbir erkeği..

bilemezdim ki koparılarak toprağa konulacak o en bendeki.

gözlerinin önüne gelen sahnelerden;

'keşke ben yazsaydım' dediğini çek.

ve sevin!

yaşadım diye..

bir filmde görülünce özeniliyor yahut bir kitapta geçince..

Hayattan Korkma

2010-02-14T16:26:00.002+02:00

bir ege taşrasındaki insanların hikayesi.

kadro çok güzel fakat bazı aksaklıklar var sanki. konuyu anlıyoruz, özümsüyoruz da ama içimize çektiğimizde sırf ege'nin deniz kokusu ve zeytin kokusu geliyor. bunun yanında öyküde anlatılmak istenen temalar da kokmalıydı.

talat, bedrettin ve rıfkı..

gömeç'te yaşayan, talat'ın oğlunun göz ameliyatı parası için çırpınan üç arkadaş, kardeşten öte..

aileleriyle birlikte canla başla bir mücadeleye giriyorlar işte..

talat'ın üç ineği var. bedrettinin bir kaç tavuğu ve rıfkı'nın da bir ısır tarlası bir de fırını işte..

rıfkı'nın büyük oğlu diş hekimliğinde okuyor, son sınıf. talat'ın kızı hukuku kazanmış, yollayamamışlar.

seviyorlar birbirini ama işte rıfkı'nın oğlan büyük şehire gitmiş, taşraya alışamıyor, tatillerde az kalıyor. bir de alıştırmışlar abi-kardeş gibi bakamıyor kardeşten öte.

talat'ın eşi; sert mizacı, hatta vakit vakit ağzının ortasına bir tane çarpsın diye de bekliyorsunuz ama talat çok seviyor karısını. ha ne diyorduk? karısı.. belli sevgisiz büyümüş, sevmekten çekiniyor kendi çocuklarını, tahamülsüz herkese..

bedrettin bırakmış baba mesleğini, almış üç beş tavuk, var bir kümesi. tek derdi annesinin çenesi.

talat'ın oğlunun göremediğinin farkedilmesiyle, ameliyat parasını bulabilmek için herkes emek edip didiniyor.

aslında kapitalizme dem vuruluyor ya..

mühim olan renkli mısır ve renkli mısırlar patlıyor!

Jacob's Ladder / Yakup'un Merdiveni

2010-02-12T05:22:00.003+02:00

dehşetin nefesi olarak lanse edilse de, ismi yakup'un merdiveni'dir.

yirmi senelik film, tim robbins'in en iyi filmi olarak adlandırdığım esaretin bedeli ile başabaştır, hikayeler çok başka olsa da.

jacob singer'ın hikayesi anlatan gerçekle rüyanın muğlaklığında geçen, jacob üşüyorsa üşünen, koşuyorsa koşulan, dokunuyorsa sizin de hissettiğiniz bir filmdir.

bir gerçeğin, rüya sanıp da kabusa dönüşmesi hali..

tam hikayenin olağan akışına kaptırmışken jacob'un kendini başka apayrı bir sahnede bulmasıyla alışık olunmayan bir anlatımla 'ne gerçek ne rüya?', 'hangisi şimdi olan?' bilinemiyor. aslında bir kerelik bir film kesinlikle değil lakin seyrettikçe etkisi kişi üzerinde artan film. aklınızdan hiç çıkmayan şeylere bir film eklenecekse o kesinlikle bu filmdir.

jacob'un evli haline, vietnam'da askerlik yapan haline ve şimdiki zaman sandığımız sevgilisi jezzie ile birlikte olduğu zamanla birlikte üç halden, üç farklı zamandan oluşan filmin girişi, jacob'u vietnam'da gördükten sonra bir metroda görmemiz ve ineceği istasyona geldiğinde çıkış merdiveninin kapalı olduğunu görüp aşağı inmesiyle başlıyor.
jacob kendi iç dünyasında bir yerlere iniyor..

daha sonra baba jacob karşımıza çıkıyor.
eşinden ayrılmış, bir evladı ölmüş, şimdi bir başkasıyla yaşayan bir baba olarak karşımıza çıkıyor.
bu gelişme bölümünde, vietnam'da savaşırken askerlere ne boyutta zarar verdiği bilinmeyen lakin ilkel bir hale getirdiği, kişinin en ilkel haline indiği tahmin edilen, bir uyuşturucunun verildiğini söyleyen bir kimyager çıkıyor ortaya. -uyuşturucunun ismi de ladder'dır-. tam her şeyin vietnam'dan dolayı olduğunu, tüm bu geri dönüşlerin, rüyaların bundan olduğunu sanırken; vietnam'da birlikte savaştığı arkadaşlarıyla haklarını aramak için dava açmaya hazırlanırken avukatların ona vietnam'da hiç savaşmadığını söylemesine şahit oluyoruz.

jacob'un en çok hayıflanmalarından biri de minik oğlu gabe'ye aittir. jacob'un eski evine gittiğinde gabe ile karşılaşmasıyla jacob'ta olan o huzursuzluk hali tamamen dinmesi şaşırtıcıdır ki ardında elinden tutup merdivenden yukarı çıkarır oğlunu.

aslında dank etmiyor ilk başta ama partideki falcının jacob'a dedikleri var:
''sen zaten ölüsün, aramızda mısın?" .

ve görüyoruz jacob'u helikopterde. anlıyoruz ki vietnam'da ölmüş.
tüm hikaye bir yukarı çıkış öyküsü gibi..

*dikkate şayan*
yakup'un merdiveni: yakup'un rüyasında, tırmanan ve inen melekler gördüğü ve dünya ile cennet arasındaki bağlantı olarak varsayılan merdivendir.
jacob'un jezzie'sinin asıl ismi jezebel, oğlu gabe'inki ise gabriel, bunlar da filmin dine göndermelerindendir.

filmin müzikleri maurice jarre'ye aittir

layd marmalade

my thang
please mr. postman

sonny boy

what's going on

hearing solar winds

Devrim Arabaları

2010-02-11T06:15:00.005+02:00

''ya yaparsak?''

bizi anlatan, bizden, devrim gibi türk malı filmdir.

ülkenin neden bu hale geldiğini, uzakta aramamamız gerektiğini gösteriyor. çekilmemiş olmasaydı belki de 'benzini biten otomobil' olarak kalacaktı hep.
izledikten sonra 'bir benzini bitti diye olmaz böyle şey' diyeceksiniz ama böyle işte. aslında özünde gene işler böyle ama çoklu kollar var falan.
medyanın yerme iç güdüsünün enegellenemez oluşu ve dış güçlerin ayakbağı olmasını ilelebet mevzu olduğunu yüze vuran film.

hikayeye gelince, dönemin devlet başkanı cemal gürsel'in yerli otomobil istemiyle, ki bu istek bir arzu halinden çıkıp inat halini almıştır, devlet demiryolları çalışanları olan 23 mühendisin görevlendirilmesi, projeyi yöneten mühendis gündüz bey'in ve ekibin projeye olan inancı ve cumhuriyet bayramı'na kadar olan 130 günlük sürede devrim'leri yapma mücadelesidir.

devlet demiryolları'nın eskişehir'deki cer atölyesi'nde yürütülen projeye olan inanç; ' daha bir kaç sene öncesine kadar toplu iğne üretemeyen ülke nasıl otomobil üretecek?' kadardır. abd'nin köstekliği gözle önüne serilirken bir yandan da azmin gerçekliğidir.

aslında filmin en çarpıcı olup da öylesine geçilmiş gibi görünen hususu da 27 mayıs 1960 darbesini bilinç altlarına bir darbe değilde devrimmiş gibi sunmasıdır.

'devrim yolda kaldı' manşeti çıksa da halk devrimi sırtlasaydı..o mühendis gibi ben de şaşırdım halkın boynu büküklüğüne o zaman aklıma şu söz geliyor: müstehak mı bu olanlar bize?

iki söz beni çok etkilemiştir. ilki;
''bu ülkede adı devrim olan bir arabanın sokaklarda gezmesine izin vermezler''

ikincisi ise latif'in -selçuk yöntem-, necip'e -onur ünsal- söylediği;
''türkiye'de hiçbir başarı cezasız kalmaz'' dır.

filmin müziklerini demir demirkan yapmıştır.

01. İhtilal ve Otomobil Kongresi

02. Necip, 40 Yıl Sonra

03. Ya Yaparsak?

04. İlk Türk Otomobilini Yapacağız

05. Necip ve Nilüfer

06. Atölyeye Giriş

07. Patikler

08. İlk Toplantı

09. Amerikan Araba Fabrikası Filmi

10. Recep Usta

11. Bürokrasi Teması

12. Suna ve Gündüz

13. Elma Deme Bana

14. Cemal Paşa Diretiyor

15. Başarısız Denemenin Ardından

16. İlk Defa Korkuyorum (İlerleme Teması)

17. Motor Çalıştı, 2. Araba Ne Zaman?

18. Doğuma Gidiş

19. Hepiniz Amca Oldunuz

20. İdam Kararı

21. Atölyede Son Gece

22. Tren Garı Vedalaşma

23. Arabalar Meclis Önünde

24. Siyah Arabada Benzin Yok

25. Dök Benzini Dök

26. Şark Kafası

27. Seninle Gurur Duyuyorum

28. Atölye Vedalaşma (Gündüz Uğur)

29. Son Kalan Devrim

'hiç'i anma günü

2010-01-07T04:34:00.002+02:00

haydi bahariye'den sallanalım barlar sokağına.
teachers'ta konuştuğumuzu duyamayalım.

haydi mis sokak öpsün bizi.
çalıntı olan bir plak alalım.

haydi thales'in tek balkonundan kollarımızı sarkıtalım,
önümüzdeki bina yerine ne olsun isteyelim?

gazi kadınlar sokağı bekler bizi,
kordon çimleri de.
kybele'de ferit ayarlamıştır masamızı.
sunset dolmadan; haydi!

hiç izmir'e gitmemiş ayaklar bulalım, ellerinden tutalım.

ayışığı gene bir parçamız her yaz.
ayaklarımızı yakan kum,
sezonun üç günü sıcak olan deniz çeker canımız.

hiç kazdağı koklamamış burunlar bulalım, solukları olalım.

saat kaç?
geçmişi boş geçiyor..

rüya'm

2009-12-12T12:52:00.007+02:00

-dedem, ben ve babam-

yetmiş gün sonra seni gördüm;

rüyamda.

artık seni tek görebileceğim yer orası.

yetmiş gün sonra ilk defa seni görebilmek, üstünde mavi gömleğin ve kotunla seni görmek, koşar adımlarla

yürüyebildiğini görmek..

rüyamda seni ararken de çok ağladım ben baba.

şu koca halimle oturtup kucağına nasıl da sevdin beni..

bak gerçekmiş gibi bir şey daha kalacak aklımda.

tam buldum diyorken gene kaybediyordum, gene görüyordum ama birden gene yok oluyordun. bir türlü yetişemiyordum;

yetişilemeyecek bir yerdesin.
uzanıp erişilemeyecek.

tutup alınamayacak.

nasıl bir rüyaysa, kokunu duydum, nasıl bir rüyaysa nefesin yüzüme çarptı, nasıl bir rüyaysa elinin yanağımdaki sıcaklığını biliyorum.

-----bir daha hiç görülemeyecek birini özlemek-----

herhangi bir özlemle kıyaslaması yok.

bir zamanlar çok sevdiğin ama ayrıldığın insanla belki metro çıkşında karşılaşırsın.

senelerini geçirip de şimdi görüşmediğin okul arkadaşınla belki otobüste karşılaşırsın.

ama

seninle karşılaşacağımız bir şehir, bir sokak, bir pub, bir sahil ya da bir tekne adı söyle!?

yok.

kendimi uyuşturuyorum, defalarca aynı şeyi tekrarlayarak; kendime bir kalkan oluşturuyor gibi..

yoksa dayanılacak şey değil.

yenilecek, içilecek, uyunacak hal değil.

erhan demişti bir zamanlar;

''hayatımızdaki pause tuşunun gerekliliği''

biri bana yeni yılda hediye eder mi acaba?
etsin.

biraz ara versin bu sürekli yüreğimi tutup durma,

sanki bir şey olacakmiş gibi panik hali..

bıyıkların battı yanağıma, öptüğünde; her zamanki gibi..

tatlı yanaklarından öperek..

Babam

2009-10-14T20:58:00.006+03:00

sensiz kalmaktan böylesi korkuyormuşum meğersem!
belki de hep var olacağını düşündüğümden hiç yaşamamışım bu korkuyu.

evlerden terliksiz, kapı pencere öyle açık çıkıp da bir ambulansa atlayıp paldır küldür hastane de almak soluğu..
bitmeyen serumlar ve oksijen takviyesi..

uyurken, uyuyabildiğin o kısa anlar- nefes alışını kontrol etmek nöbetleşe, annemle..
gözlerini görmesem daha az ağlarım diye düşünmek saçmalığı..

şimdi aklıma sana telefon almaya gideceğimiz gün, masama bıraktığın not geldi.
'' uyandığında ara, öğretmenevine gidiyorum, bana telefon bakmaya gidelim. baban''.
aslında 'bakkala gidiyorum' gibi basit bir not işte ama nedense gözyaşlarına boğmuştu beni, şimdiki gibi.

daha iyi bir iletişimimiz olsaydı da neler hisseetiğini kısa cümlelerinden çıkartmak zorunda kalmasaydım.
yani benim anladığımı değil de direk senin anlattığını, senin cümlelerinle yazabilseydim.
lakin genele baktığında çok başarılı bir baba-kız olamadık. sana bu kadar benzemesem, belki iletişimimiz daha iyi olabilirdi.
öyle çok canımızı yaktık ki, öyle çok ağladık ve incittik ki..
uzaktan sevmelerimiz, senin sevgini gösterememe halin de bile çok esaslı oldu; birbirimize hasret kaldık..

'an'lar önemlidir, ayrıntılar orada olur hani ya, bizim 'an'larımız zamanlarımıza göre paha biçilmezdi.
bencilliğimiz kendimizi çok sevmekten değil, daha az zarar vermekten, bilirim.
dahil etmek; insalcıllıktan, annemin deyimiyle ''yedi kralla barışık olmak''tan ama hep kazık yiyerek sonunda.

papatyaları almasaydım da, ilk uçakla, o ilk gün gelseydim yanına 'sakın gelme, gelmeyeceksin' demene karşın.
sözünü gene dinlemeseydim de.

keşke içerdiğinden değil, belki o zaman kader başka işlerdi diye istiyorum bunları..
keşkeye düşersek, ilk söyleyeceğim: bu kadar içine atmasaydın ne olurdu?

keşkeleri sevmezsin sen!

annen ya da baban olabilmek istedim,
seninle 50 sene geçirmiş olmanın, senin çocukluğunu, başarını ve başarısızlıklarını görmenin ne tatlı olduğunu düşünerek.

bıyıklı sakallı halini özledim.
göbeğin olsa da yatsam..
çok ağırsın diye söylenerek, kaldırsan beni, buna gücün olsa..

bir daha seni saçlı, sakllı bıyıklı ya da göbekli göremeyebilirim. bu ihtimalin çok yakın olmasıyla her şey çok gerçek.
yoksa bir arabada çarpabilir insana evet!
böyle olması çok yakın, kabullenememek, bire bin düşünmek bundan.

kabullenemesem de 'umut, umut, umut varsın, oradasın' desem de,
günden güne safi bir çift göz kalışını seyretmek, hiçbir şeye, hiç kimseye bir değer katmıyor, bir anlam yüklemiyor..

bak, artık bir sahil kasabasındayız!
senelerdir hayalini kurduğumuz yer, ev..
birlikteyiz! sen, ben ve annem..

ağlarımız ve teknemiz de hazır, neden balığa gitmiyoruz?

bisikletlerimiz hazır, selesi yenilendi, zinciri yağlandı, sepet bile taktırdım önüne, neden kapışmıyoruz?

çatıya mangalı çıkardım, fava bile yaptım. annem patlıcan da közlemiş; geliyor musun?

sabah kimsecikler yokken, girelim hadi denize, uyan artık!

benimle kal, bizimle kal.
ölme, ne olur, ne olur!

---------------------------------------------------

demiştim 17 eylül'de, uykusuzluğun ikinci sabaha vardığı günde. olmasından çok korktuğum için söyleyememiştim bir cümlesini bile kimseye..
16 gün sonra yanımızdan planladığın, lakin bizim için çok plansız olarak ayrılcağını hiçbirimiz bilemezdik.

Bilseydik ne olacaktı?

hiçbir hisse karşılık değil bu. hiçlik değil, hissizlik hiç değil.
sadece her şeyin ne denli değersiz olduğu hakikati.

telefonu bile sevdim. tuşlarında parmak izlerin var.
fotoğraflar bu denli incitir miydi? yattığın yastıkları ne yapayım?

nefes alışımı zorlaştırıp, kalbimi deli gibi çarptıransa; bir daha asla sesini duyup, sana dokunamayacağım olması.
ölüm: hep erkendir. ama insan asla alıştıramıyormuş kendini. nefesinle, hep umudum varmış.

tek dileğim, ruhun artık sende değilken suratındaki gülümseme gibi şimdi de beni görüp, annemi görüp yine bize gülümsüyor olman, ağlarken ben, her ağlayışımdaki gibi pek çok kızıyor olman.

tek avuntum, artık acıların senle değil.

tek halinle hep gözlerimin önündesin şimdi: -böyle bir fotoğraf yok lakin olsa böyle olurdu-
elinden tuttuğum, sıkı tutmuyorsun diye kızdığım, çok uzun yollar yürüdüğümüz ve bir yandan yukarıya, sana bakarken ve sen de bana, beyaz külotlu çoraplı, iki melikli, süt dişli kızınım.

oradayım, sen de..
oradasın. buradasın.
hiçbiri! bendesin.

babamsın!

Deliliğe Ramak Kala

2009-09-29T03:45:00.005+03:00

kolum ağrıdı, sardım, geçti.
bak gene geldin o meşhur dükkana.

dönüp dolaşıp, hem de hiç pişmansız.

yaşamak ne büyük zenginlik, beş kuruşsuz zenginlik!!

insan olabilmek, pahabiçilmez, insan oldum diyebilene.

''ne yapacağım?'' derdine düştüm düşeceğim. düşme.

düşmemeli!

-meli, -malı çulsuz avuntusu, burjuva gereği.

yani onla kuruluyor en büyük umut cümlesi, bir yanda ihtişamın 'gerek'liliği ve kandırmışlar bizi

-ecek, -acak la.

oysa epitopu, yaşayıp yaşayamaycağımız belirsiz bir gel-ecek zaman cümlesi.

geçmişi yitik olanların, bir de şimdinin memnuniyetsizliğinde,gelecekten medet ummanın umutsuzluğu.. aslında ani ve bilmeden geliyor mutsuzluk.

bilmediğim şeyleri öğretme zamanı sonsuz değilmiş ve ne çok öğrenceğim şey varmış..

elmacık kemiğinin ismi ne idi? dokuz numaralı diş hagisi idi?

o dişim çürüdü benim.haberin olmadan çürüdü; haberim!

---haberler---

bültenlerde geçeceğim bugün, izle, gör o elmacık kemiklerimi.

saçlarım tülenmişse (elektriklenmişse), iyi olmamdır, o bütün olanlar..

ha dersen ne bu hal? kaçkınlığım, keçilerdendir.

'uçuk kaçık'ın uçuğu korkudan, kaçığı delilikten.
kötü şey değildir delilik, bilirsin ki akılsız olmaya yeğlenir kimi zaman; zarar boyutunda tehlike çapında.
inanma onlara, hep yakın ol.
kopmaz bir ip gibi bağlan ve felsefen olsun: ' deliliğe ramak kala'!

--28 temmuz 2009--

Hayat Güzelmiş

2009-07-22T02:58:00.005+03:00

''umurumda değil zaman'' şarkısıdır.

neyin akıp gittiği..

gemilerin geçmesi, nar ağacının çiçek açması,
sümbül kokusu,
simitçinin tepsisini deviren zabıta,
cık, değil umurumda...

kavunun kokulu olması, sütle birlikte güzel gittiği,
rakının vazgeçilmezi olduğu..

ezine peynirini ezine'den almanın keyfini,
sanki tadı daha bir güzelmiş gibi gelmesi..

zeus altarı, hasan boğuldu,
kaz dağları'ndaki bir zeytin tarlası,
cık, değil umurumda.

sineye, 'ben'in ettikleri,
bağıra basılan,
yok yere asılan fikr-i hülyalar değil umurda..

martılı vapur konak'tan kalkmıyormuş artık,
boyozun tadı bozulmuş pasaport'ta,
küçükpark'ta kafemiz kapanmış,
değil umurumda.

umur diye bir erkek ismi var mesela,
bilir misiniz?

miş,muşlarla;
falan filan..

utanmadan..

Elinde Kalan

2009-07-06T04:54:00.001+03:00

bizden giden, çalınan ve öylece bıraktığımız sanılan her şeyden sonra kalanlardır, her şeyiyle..

gidene de kalana da..
umrumuzda olanlara, umursamadıklarımıza..
ve elinde kalan..

ne kadar yaşadığınla yoktur alakası.
nasıl yaşadığına bakar; elinde kalan..

yalnız suratlar, gölgenle kesişen gölgeler, her duyduğunda birini hatırlatan bir koku ya da hep bir sahneyi hatırlatan bir şarkıdır bazen.

bezemişsin, inci gibi dizmişsin; ne farkeder ki? hepsi bir değil mi? elinde kalan ne şimdi? yalnızlığın adı basit, çeken bilir!

geldim, gidiyorum değil de şöyle bir soluklandığında geriye bakıp, elini alnına gölge yaparak, güneş gelmiş de yüzünü buruşturmuşsun gibi bakınca görüyorsun işte elinde kalanı.

biriktirdiklerin, saldıklarınla: elinde kalan..
onsuz yaşayamam, ölürüm dediğin zamanlar ve şimdi elinde kalan..
kuytu köşelerde saklanıp da gizlemeye çalıştığın ağlama nöbetlerin ve elinde kalan..
yuttukların ve yiyemediklerinle elinde kalan..

ayakta yolcu taşımaya başlayan kalbin, ellerinde taşıdığın, parmaklarına iz yapmış sevdiklerin, aklından bir türlü çıkmayan anılarla bir boş yer daha var demen ve elinde kalan.

''git'' demedim ki.. ''kal'' diye yalvarsan da boşa şimdi..

kapı ''tık'' etmesin, elimde kalan korkutuyor beni..
yalan söylemek güzelmiş, hem de en çok kendini kandırıyorken..

şimdi bırakın ''elimde kalan''la, yalnızlık ganimet olsun, kapıyı çekin usulca: gidin.

Seni Sevmeme İzin Ver

2009-06-28T19:46:00.003+03:00

bu zamanı tanı 'biz'e demektir.
her ne araya, her ne bir araya getirdiyse bizi buna inan demektir.

sen kader de buna, ben alın yazısı..
aynı şeyi farklı yolla dile getirme biçimini yaşayalım mesela.

sen yaşayış biçimi de, ben yaşama seçimi..

sonra öyle şeyler olalım ki, birliği savunup da, sen yokken benim, ben yokken senin yarım olmadığını kanıtlarcasına iki olalım mesela. böyle tam olalım biz. birliktelik adına her şeye tam olmak demiyor muyuz zaten aslında?

öyle bir şans tanı ki bana, saçını nasıl yaparsan, yüzün - o güzel yüzün- meydana çıkıyor bilebileyim.
öyle bir fırsat vereyim ki sana, hangi rengin bana yakışacağına karar verene kadar farklı renklerde görecek zamanın olsun beni.

seni unutmama izin vermeyecek bir zaman ver bana.
beni silmemeni sağlayacak bir zaman.

şükredecek o gülüş anları,
iyi ki lerle bezeli dizeler.

seni bana, beni sana kavuşturacak adresler,
beni senden, seni benden soracak insanlar..

aşk hoyrat olmaza inat öyle sıkı sar, biraz daha sarılırsan içiçe geçecek gibi kemiklerimiz.
aşk incelik istere destek olarak öyle öp ki bir kuş tüyü konarcasına bir yere.

olalım çok garip adamların baş dönmesi ve başımız dönsün birbirimizden.

sevdiğim, feleğim birbirimizden başımızın döneceği kadar mutlu olacak zaman verelim
ve korkmayalım mutlu olmaktan. bu mutluluk bize batsa da zaman zaman, bilelim
bu izin bizim her fenalıktan uzaklaşacağımız yahut her fenalığı bu sefer birlikte yaşayacağımız son çıkışımız, vizemiz, dönüşsüz çift kişilik biletimiz.

sen,
seni sev, ben zaten çok seviyorum.

Bir Özleyenin Satırları III

2009-06-24T01:05:00.002+03:00

hafızam bazı şeyleri daha derinlere atıyormuş.
hemen hatırlanmayacak lakin asla unutulmayacak bir derinlik bu.
deşmen gerekmiyor, bi' an yeter.

böyle bir bir aklıma gelen şeylerle hayrete düştüm, bir öğleden sonra cinneti gibiydi.
sıcak bir yal esti. hiç böylesine sıcak esmemişti.

değirmenler çaldı önce.
senin mutfaktan sesin gelir gibi çaldı. eşlik ediyormuşsun gibi gene.
doğum günüm oldu sonra, yeşil elbisem, boncuktan bir kuş vardı masa da, damla çikolatalı bir pasta, kuma saplanmış meşaleler, denizin en mavi çarşafı..
kapışalım mı?

sonra üç güzel sabaha uyandım.
kış ne de sıcakmış böyle, o sahile yakın evden sahil gözükmese de..
o evin kokusu ne de sen. saçların ne de güzel.
aşktandır!!

sokağın tavanı gökyüzü idi her zaman.
ben kendi ismimde bile böylesine mavi bir gökyüzü görmedim hiç.
sokak ne de biz idik.
bize bak, gördüğün biz değiliz..
dur, gitmeyenindir. senin değil..

özlemler solukla geliyor. bir solukta yaşanmaktan. hızlı olması değil, heyecan, o heyecan.
alıp seni yerlere çarpan, kaldırımlarda oturtan, -yazın o taşların sıcaklığı-, olduğun yere yığılıverme hissi..
görüp de koşarak sarılma hissiyatını, onu gördüğünde, durduğun yere saplamak gibi bu özlem.

apansızın karşılaşıp ya da zaman zaman yolun farklı, karşı karşıya olan iki kaldırımından geçmek gibi..
yakaladıklarımız, rastlantılarımız ve hiç karşılaşmadıklarımız.
bizim anılarımız.
özlemlerin adresi, özlemlerimizin adı, soyadı, göbek adı, ana ve baba adı.
yedi ceddine de varır, iyi dönebilirsen o ana, yaşarken dışardan bakamadığın ana dışardan bakabilirsen.

özlemek, işte bundan banadır şimdi.

çok sahiplenmeye gerek yok!

öpüp de gideceklerdir.
çok sarılacaklardır.

giderken dönüp bir daha bakacaklardır.

fotoğraf için sevgili kuzenim özge erdim'e teşekkürler.

Güçlü Bir Deniz Olmak Adına Aslında Her Şey

2009-06-11T10:27:00.003+03:00

zülfü livaneli dinliyorum. saat dört yoksun. neden fasulyanın bir türlü pişmediğinden konuşulan uzun geceler var aslında, kimse bilmez.
çok az insan konuşur, çok daha azı anlar.
'en güzel deniz henüz gidilmemiş olandır' diyen bir şarkı.
yaşamadığımız günler arasında demek daha en güzel gün. şu satırlar, sana bahşettiğim şu satırlar bile en güzel sözüm değil düşünsene!

aşkın en fenası yaşanmamış demek daha.

o şimdi ne düşünüyor, şu anda şimdi?
kimbilir..
iç ses hiçbir şey diyor. uyuyor diyor.
uyu-ma.

ölüdeniz'den bir kart attım sana, aldın mı?

suyun derinliği hep aynı gibiydi hatırlar mısın?
bir rumeli türküsü çalardı, sen beni sırtına alırdın, kum sıcaktı, ayaklarım yanardı.

çok sıcaktı. hani çok değerlin birine sarıldığında o sıcaklığı teninde hissedersin ya öyle.

gözlerin yüzden ayrıldığı hava lodostur, poyraz denize kaçırdığım şişme topumu alır götürür, hep lodos olsun.
saçlarım uçuşsun, yüzüne vursun aydınlatsın.

'bırak, kaynasın kahvenin suyu' dersen, 'insanlar gülüyor trende, vapurda, otobüste' diyeceğimdir.
oysa yalan söyleyemem ki ben..

-ecek,-acak'larla nereye kadar?
-meli, -malı'ya dönüştüğü anda ne yapmalı, ne yapacağız? bilirim korkmamalı. korku sindirir insanı.
batu'yu sevmeli o zaman. çok koklamalı, ellerini öpmeli, güzel ellerini, öpmeli, çok öpmeli saçlarından, çok sıkıştırmalı sağını solunu.
ağzıma bir tane patlatmalı belki de sonra.
hiçbir şey yapamayıp gidip bir bira açmalıyım.
baba da olmalıyım.

kal biraz -biraz değil- öylece ne olur..

Bir Özleyenin Satırları II

2009-06-06T15:50:00.008+03:00

düşüyorum.
hangi yüksekten bilmiyorum.
o sert zemin nerede?
çakılmak istiyorum artık. bu kendime getirecektir beni -kendi kendime-.
başka hiçbir şeyin getirememesinden kelli.

bir ney hali. ses çıkarması zorlaşıyor. oysa üflemeyi bildiğinde insanı yüreğinden kavrıyor, sırf kulağından giren bir ezgi değil yani. sıkıca kavrıyor.
ney-se.

eden bulur oldu gene. çekeceğim. bile bile ladeslerime gelmeyen laneti arıyorum şu günlerde en çok.
biliyor musun demiyorum, bilmiyorsun.
-meli, -malı'ya son! olan-lar ayan beyan şu an. sözle söylense de olur. daha kolay olur. yazmak için güzel yazan kalemler tükenmiş. kabullenmeli artık öyle olmadığını.
ama böyle olmamalıydı.. -sus artık-.

bağlılığı unutma safasındayım. alışkanlıkların şekil değiştirme hali. hepsi çok vazgeçilebilir gözüktü dün gözüme, bugün ise bir bakacağım.
yüzümün uyuşması geçerse önümüzdeki bir kaç yılda, söz aynaya bakacağım. seni göremeyeceğim aynalar bulacağım; söz.

içime siniyorum, içime sinen yok oysa.
tedirginlik bir daha olmamasından değil, kokuların mide bulandırmasından.
çıt çıkarmamak uğruna gece sessizliğinde her bir yana çarptım, duvarların ve eşyaların yerleri ne zaman değişti?

hep bir ayağıma yüklenmem gibi hep kendime, banadır her şey. bedeller, devrik cümleler, teşbihler..
çok bekledim, ayak değiştirme zamanı -sol tarafına yüklenme!-.
yapılan ayakları bi' geçmek lazım ya önce, insansızlığı öpeyim.

--------------------------------------------

bak neler yaptı kalanlar bana..
geriye kalanlar, arda kalanlar..
gideni suçlamak adetinden değil,
senden sen kaldı -dediğin gibi- başka hiçbir şey değil.

koyduğum yerde bulamadığım için seni, sana dair bir çok şeyi;

bende nükseden bu özlem, sanadır.

fotoğraf için, özge erdim'e teşekkürler.

Hayal Kırmak

2009-06-02T16:43:00.002+03:00

olmayacak sanılan şeyin olsa yasıdır hayal kurmak.
beklentidir, çok beklenti.
kaf dağlarına çıkılır, dev dev aynalarda bakılır.
sonra 'nerdeyim şimdi?' arifesi başlar. bayram olmaz lakin. şekerler yok, şekerlikler boş.
işte o şekerliklerin hiç dolamayacak olması hali bu hayal kırmak.
biri gelir o şekerliği dolduracak sanırsınız üç beş şeker koyunca lakin kimi zaman şekerlik bile kalmaz, elinizde sadece şeker kağıtları..

Mutsuzken Mutlu Görünmek

2009-06-01T01:53:00.002+03:00

oyun bu. kendini avutmaya çalışırken anıra anıra ağladığın bir oyun.
boşver diyemiyorum ve ne üzücü ki bir çok şeye.

rüzgarın yönü hala değişmedi. bekliyorum, bekliyorum.
değişsin da artık.

mayıs sıkıntısı dedik, bak mayıs bitiyor, geçmiyor.
haziran da ölmek zor, peki napıcaz?
illa kasımımı bekleyeceğiz? -kasımda aşk başkadır-
o lanet mutluluk imajı çizilsin artık.

biraz güçsüzlüğü kabullenmek gerekmiyor mu? ayıplanma korkusu değil lakin.
eğer güçsüzlüğü kabullenilirse, ayakta tutacak hiçbir şey kalmıyor.
ayakta durmak isteyen kim ki bu sıkışık otobüste?

bir bar taburesinde daha kaç yıl geçer? düşün bir.
bir insanın ağırlığını ne zaman taşıyacaksın?
yük olarak görmekten ne zaman vazgeçeceksin?
acıdan kaçmak nereye kadar?
acıdan kaçayım derken o es geçtiğin, kaçırdığın ve belki de bir daha asla tesadüf edemeyecek gülümsemeler ne olacak?

inan sen de bilmiyorsun cevabını bunların.

öyle çok güldüm ki dün.
çok ağlarım diye öyle çok güldüm ki..
sıyırmaya çok az kaldı.

eserindir, gururuna.
böyle görmek istediğinden emin misin?
buna bakmak istediğinden?
değilsin.
bir umur hali.
umursama - umursamaz- lık.

ey iç ses sus artık. topla o düşmüş çeneni, rahat bırak bi'.
mutsuzsan kal öyle de o ağır maske çantasını taşımaktan eğilmesin sırtın, göçmesin omuzun.
omzun..

ah çekmek bir keşkedir.
keşkesiz bir ah!
öyle tutsun ki o ah, gideme.

Bir Özleyenin Satırları I

2009-05-30T14:17:00.000+03:00

neyden ne hale geldiğimi görebilmek adına bakıyorlar insanlar suratıma. bakılacak halde değilim.
görülecek halde de.
nasıl olduğumu görmek adına aynaya gerek yok. öğren. kırık aynanı bile..
saçma sapan bir dizi, bitmeyen bir dizi, hareketler bundandır. -ne işine ne evine gelemedim-.

kokular karıştı gene.
hayat garip, hıhı vapurlar işte..
karşımda oturuyorsun. kebapçı sana, o sarılmasının değerini bilmeden sarılırken, ben bakanım, öyle aval aval.
işte bundan garip.
boynuna dolanmak için tutarken kendimi, karşılaştığın arkadaşının bunun kıymetini bilmeden yapması..

biri 'üzüyorsun beni' diyor sana.
hemen pay biçiyorum kendime 'bir tek beni üzmüyormuş, yalnız değilmişim' diyerek, gülmeye çalışıyorum.
'mutluyum ben'in o nalet imajı.. o kolpa imajı çizemiyorum işte. öylesine karalamak isterken.

taa oralar da olsan da -bak gene bir tesadüftür karşılaşmamız- böyle karşımda da otursan bir şey fark etmiyor işte. alışkanlıkların, elindeki arjantin, büyük büyük yudumlarla içişin, montun, gömleğin, bakışın -hafif kaşlarını kaldırarak-, ellerin..
bıyıklarını neden kestin?
özlüyorum..
ne fenadır ki bu özlem tükeniyorum.

özlüyorum sevgili.
dönesin diye değil, gelesin diye değil, öpesin diye değil, öyle sımsıkı sarasın diye de değil.
bilesin diye. bil.

adının üstüne ad yok sevgili.
adının üstüne anılar dahi serilemez.
anılar adından sonradır.

çünkü sen ne bir mezar taşı ne de vefa dükkanısın.
kendine bunu yaptığın için o vicdanın sızlasın.

benim o alamadığım ayakkabılar ne de yakışmış sana,
rengin ne kırmızı ne sarıdır sevgili.
kirlenmeye and içtiği için, o renk, senin rengin beyazdır.

Sensiz Geçen Her Saniye

2009-05-29T00:16:00.000+03:00

sana biraz da yaklaştığımı müjdeler bana hep.
sen orda evet şehrindesin, gerçekten varsın etinle kemiğinle, nazım hikmet'in dediği gibi.
belki birini öpüyorsundur, belki bir denize bakıyorsundur.
enine boyuna düşünülmez ki bu konular. her şey bir rastlantıdan ibarettir. rastlantılar vurur insanı.
hür iraden ıslatır belki seni kimbilir? bilmem..
bir muma üflemek gibi karanlık, bak söndü.
umut ışıklarımı yakacağım, bu sefer yakılacak gemileri; suya bıraktım.
bir özgürlüğe, bir denize, bir sana, senin için, sana dair.
banadır, benimdir, ben olsun diye.

Tesadüfen Karşılaştım İçimde Kendimle Yeniden

2009-05-18T15:42:00.000+03:00

kendini terketmek sonucu karşılaşınca söylediğin olası bir şaşkınlık cümlesi.

bu sefer bir daha hiç karşılaşmayacak gibi gelmişti.
nedir bu zamansız tesadüf -zamanlısı mı var-?

yumruklayarak kapatılan bir kapı, saat çok erken, her ölüm gibi.
bir insan fazla sana, ağır gelir, gelir gelmez, geldi.
sen kendi kendine, kendince bir yalnızlığa adamışken kendini, iki olmak adına yaptığın, şaşırarak attığın her adım bir iğne gibi batar ki sana. acısı sende çok kalıcı..

o arzular akamadı..
şelale altında duruyorduk, şelale olamadı o arzular.
düş ağrıları var, aşk krampları.

bembeyaz çarşaflar, kirlenmek için serilmiş gibi.
saç telleri kopup kalacak orda.
bir koku bırakacak arzu,ta ki vernelleninceye kadar çarşaflar.
oysa kokun, seni sen yapan unutulamayası şey, yıkandıkça çıkmıyor işte!
özledikçe daha da siniyor üstüne..
yalnızlık psikolojik değil. -yalnızlık psikolojikmiş öpünce geçermiş-.
doğru ve yanlış diye sınırlaması yok.

gerçeklikten ibaret sadece! işte en çok da bu yakıyor ya canı.

kahrolası bencilliğin ürünü:
'sensiz ne yaparım?' sorusu örtünüyor gece üzerine,sen üşümüyorsun sözde;
oysa sen yalnız..
'bensiz ne yaparsın?' diyecek kadar ukala olma lüksü vermiyor hayat bana.
yazık ki sen orda ben burda çürüyeceğiz..
küllensek, belki anka kuşuna özeniriz de doğarız o küllerden.
lakin her şey,her daim bir kor olmaya aday.

incelikler yüzünden.
ben bu yüzden, belki daha da üzülürüm.
-dur-! yanıbaşım.

oysa;
bir seçim yok bu sefer, tek istikamet, tek yön, bir gidişlik bilet.
el sallamaya güdümlüyüz,
hoşçakal.
ben gene karşılaşırım kendi içimde bir yerlerde kendimle.
oka?

Üzülmüyorum Kalbime Bi' Şey Kaçtı

2009-05-15T16:36:00.000+03:00

laf.

düşmedim, ayağıma bir şey dolandı.
ağır değil, lakin belim ağrıdı.
o toz hep benim gözüme kaçtı, yoksa ağlamak nedir ki?

ben ağlayınca beni gören herkes ağladı.

lakin bu gitmelere engel olamadı.

ağlamak bir silah hiç olmadı.

sadece gitmeleri erteledi, önüne geçemedi.

üzülmüyorum kalbime bi' şey kaçtı.
öyle bi' kaçtı ki hem de.
o yerlerden bi' türlü çıkmadı, çıkamadı.

Hep Aynı Nakarat

2009-05-13T20:22:00.000+03:00

'yarısı bayat, aynı aynı' diye devam eden aynı nakarat adlı nazan öncel şarkısını hatırlatır bu cümle bana.

öyle. demin, yine yeni yeniden dedim kendime.

hep böyle olacak. vazgeçilmez bir alışkanlık olarak kalacak.

bu hoşa da gidecek.

tekrar edilip durulacak. tekrar tekrar üstelenecek, üzerine gidilecek, üzeri soyulacak, kabuğu kaldırılacak.

arjantinler geldikçe daha da oturduğunu anlıyordum o gün.

on gün sonraki bir planıma dahil olmandan da bende kaldığını. bir süre daha bende. olduğunu..

o gün de demiştim, 'gideceksen çabuk git'.

sağol.

bak ben birini gördüm az önce, eski biri.

dediklerini duymadım, ona bakıyordum.

ama bak ben senin yanındayım senin elini tutuyorum.

hadi asma suratını.

birinden makas aldım demin, o gün e dair en çok şeyi gören bir abimizden.

ama bak senin elini tutuyorum, senin yanındayım. -kalmak istiyorum burda-.

hadi değer yargında bir çentiklik oyuk olsun, asma suratını.

hisler..

o kabuğunu açmasını sevdiğimiz fıstıklar,

birbirimize sunulan her şey gibi.

yudumlanan ne varsa,

bir yudum su,

bir fincan vişne suyu,

bir adana şalgam suyu,

bir arjantin bira,

bir kutu kola,

bir fincan şekerli türk kahvesi,

bir ince belli tavşan kanı,

bir duble asmalı'da içilecek aslan sütü ..

dinlenen, sana armağan, dinlenen, bana gelen ne varsa,

biraz bana yalan söylediler,

biraz hep kahır,

biraz vesikalı yarim,

biraz anlamazdın,

biraz istersen hiç başlamasın,

biraz git,

biraz geri dön,

biraz affetmem,

biraz elimde değil,

biraz sen benden gittin gideli ..

atılan zar kaç kaç gelecekse,

atılan zar beni mars edecekse,

atılan zar yüzünü güldürecekse,

atılan zar benimse; hep yektir.

bir sürü hayat varken;

yüksekten uçan,

gerçekten kaçan,

bi' haller olan,

bir şeylere takan,

gülleri açan,

zilleri çalan,

zilleri çalan -etekleri-,

bir sürü kalp, göz, iz varken,

bir sürü yaşanmışlık varken..

var iken..

kimileri den'li yaşamak ister.

kimi bunun için yırtınır,

kimi ağlar,

kimi ister,

kimi gözler,

kimi bekler,

kimi bekler -dönsün diye-

kimi elinden kaçırır,

kimi ulaşamaz,

kimi ulaştım sanır -aldanır-

kimi sever,

kimi kandırır,

kimi feda eder,

kimi sunar,

kimi susar,

kimi çok konuşur,

kimi suskundur,

kimi güler -güler de geçemez-

kimi erişir,

kimi ulaşır.

kimileri den'sizliği seçer.

densizlik..

kimi gider,

kimi kaçar,

kimi bıkar,

kimi sıkılır,

kimi söylemez,

kimi aldatır,

kimi katlanamaz,

kimi oyalar,

kimi veda eder,

kimi feda eder,

kimi el sallar,

kimi sarılır,

kimi ayrılamaz,

kimi bırakamaz,

kimi arkasına bakakalır,

kimi bakmaz.

seçtiğin bir densizlik.

hangi kimisin?

kimsin?!

aşk var sureti nerede?

aşkın var bana nerede?

sen varsın, ruhun nerede?

hani nerede?

bir 'dur'un asla gideni olamayacağısın sen, nereye?

hep aynı nakarat, aynı

yarısı bayat

aynı nakarat.

Yaşanmışlık

2009-05-11T15:35:00.000+03:00

bir kokusu var.
birden bire, şimdi, her nasılsa, nedense
çok ağır kokuyor.
yazdan mıdır?

bak şimdi neye benziyor biliyor musun?
o duvardaki resme bakmaya doyamayıp, bir gün gelecek bakamayacağımı bilmeye.
aynı bu işte.
eksiksiz, fazlasız.
bize ters.

biz çok fazlaydık, çok eksik.
tamamlanması zor olan bir sürü parça.
tamamlamak istemek de gerek de nerde?

nerede kaybettik o temizliği biz?
o dürüstlüğü nerede kaybettik?

bu koku çok ağır.
nereden çıktı şimdi?
sıcaktan mı?

ben unuttum gerçeğimi.
''elini taşın altına koyarken, böcek çıkacak, yılan çıkacak diye düşüneceksin; çiçek çıkarsa koklarsın''.
unuttum bu gerçeği. çoktan unut-muşum.
taşın altından çiçek çıkma ihtimali de vardır -hala olması ne de ben-, bu ihtimalsizliğimde.

oysa ne de güzel zıplıyorduk biz.
doyamıyorduk.

doyduk.
kokular ne de fenalaştı.
'biz'den mi geliyor?
herkesten mi?
kaldığı yerde bırakamamaktan belki de..

senin en sevdiğin dedi:

''hiçbir şey sormadım ben
anlatmadı da.
etmiyorum merak, durum bu iken.
ağladığın duvarlar biliyor.
yerlere çaldığın eşyalar''.

bu koku çok yoğun.
nereden geliyor?
senden mi benden mi?
kimdir sahibi?
ortalıkta bırakılmış, sahip çıkılmamış ki,
sağa sola koşturması,
şimdi gelip beni vurması, bundan.

terledin mi?

Bir Papatya Kurusu Gibi Dilsizim İşte

2009-05-09T11:03:00.000+03:00

'bilinç denen şey şeffaf bir hançer, her gece deşer yaramı'..
suskunluk da böyle işte..

bir seçim değil bu, bir hal..
ekleri gibi bir hal, ben hep yalın.

bir buket - sen demet de-
basılır bağra, konuşur senle. susmadan konuşur, gözleri vardır konuşur.
elleri değer sana. saçını kulağının arkasına atar.
küpelerini beğenir.

uzaklardan selam getirir.
uzaklardan koku getirir.
uzaklardan beni kendime getirir.

solma.

solacaksın.

solma.

'sus'a sus getireceksin; solma.

konuşmazsın artık.
konuşmazsın seni bana, beni sana.
senden kalan 'sensin' işte, yoklama.

bak, bu haldeyim
bak, ne haldeyim.
bilmiyorsun..

bağrıma basamam, dökülürsün.
yokladıkça hatrımı, hatıralarımı deşersin.
sen bir şeffaf hançer iken,
-geldiğin gün ne de beyazdın-
ben de bu bilinç -senlik- varken
nasıl olmam ben kuruyan sana, kuruyan sen gibi
kuruyan papatya gibi dilsiz.
konuş -ma-, deşerken her gece beni.

Sokak

2009-05-08T17:58:00.000+03:00

tavanı gökyüzü olandır.

.................................

başımı göğe kaldırıyorum, kurumaya yüz tutmuş çamaşırlar. balkon demirleri, saksı çiçekleriyle bezeli. hava sıcak, lakin buz gibi taşlar, sırtım onların garantisinde. ispanyolca bir şarkı var, hüzünlü ve ağıt yakarcasına bir şarkı ama sonunda diyor sanki; boşver! boşveriyorum.

hiçbir zaman boşveremediğim için boşveriyorum.
koyuyorum aynı hikayenin, başka insanlarını bir kenara, boşveriyorum.

koşuşturan çocuklar var, bu şehir onlara ne de dar!
ne de teslim bu şehir onlara.
çok pis onlar için oysa..

gözleri ve elleri için çok pis.

semaya baksalar ya..
yüreklerinin güzelliği de yansasa ya.

başımı göğe kaldırıyorum tekrar, uçurtmalar var.
binbir renk kuyruklarıyla oradalar.
birbiryleriyle oynaşan çocuklar gibi oradalar.
el sallıyorum her birine,
öpüyorlar maviyi binbir kere.

mavi benim.
mavi benim adım.
tadım da öyledir.
kelimelerim de.

bir güvercin var göğsümde sana, senin, sana dair.
uçar da gitmez bir yere hep öyle, kanatlarında özgürlüğün, nefesinde hissi.

sokak,

sokakta çocuklar,
sokaktan gelip geçen insanlar,
bir bisiklet, bir ispanyolca şarkı..
sokakta bir sen.
sokakta bir ben.
sokağın tavanı..

sokağın tavanı: gökyüzü.
gökyüzünde; kurumaya yüz tutmuş çamaşırlar,
menekşeler balkon demirinde,
uçurtmalar özgürlüğünde,
göğsümdeki güvercin kanatlanır,

hepsi ne de mavi.
mavi benim adım.
mavi benim.

sokak, hayat var!
sokak ne de 'biz'iz.

'yalnızca'lık

2009-05-07T16:37:00.000+03:00

kural bu. -hı hı-
bak şimdi, yazmamışlar..
kadere değil 'sen'a yazmamışlar.

yan yana duran, hareket edip de hiç çakışmayan iki nokta hikayesindeki gibiyiz.

zorla olmuyor a.
istesen de olmuyor a.
açıp da yüreciğin içine koyamıyorsun 'sen'i.
sözle avutup da geçiremiyorsun o sözü.
geçirdim sanıp kanabiliyorsun anca, kanmak istediğinden - belki de- dinliyor sanıyorsun.

seni hep, daha da fena edene koşmak da değil mesele.
yazılan bu da değil 'ben'a.

mesele o avucunun içindeki sıcaklığı, hiçbir soğuğun geçirmeyeceğini sanma hissi. heyecan.. heyecan geçer mi? mi.
geçsin, umurunda mı? ya da umurunda giden, gidene bakmak, bakakalmak, ardından yalvarmak-mamak, ağlamak-yamamak?
değil a.
olamaz ki..
biliyorsun, öğrendin çünkü. beklenti bu değil ki.. vurulduğundan beklediğin bu değil ki! hissettiğinden beklediğin bu değil ki..
bu olursa sevgiler karşılıklıyken anlamlı olur.

sevgiler karşılıksızdır. bir protokolü de yok ya..
nedeni de yoktur, aynı nedeni olmayan öpücüğün güzelliği gibi..
'yalnızca'lık ne güzel şey..

dene.
bir cinnette dene.
bu benim cinnetim olmasın, en ibretlik halimdeyim ben..

dağıldı. -konu-
kırılan her şey gibi.
şiddetle doğru orantılı değil, parçalanmayla alakalı sırf.

bunu sevmek belki de. bıraktığın parçaların bütünden daha anlamlı olması. daha güzele benzemesi.

hiçbir şeye benzemiyorum..
sana nasıl sevme beni diyebilme lüksüm yoksa, benim de kendime lüksüm yok.
lüks bir sefillik sadece.

kabul et ve bağışla..
arsızlık değil, hırsızlık hiç..
''yalnızca''lık çöktü üzerime.

Kendini Tutmak Tutulmaktandır

2009-05-06T10:29:00.000+03:00

başka tarifi yoktur, başka betimlemesi..

o'dur, hepsi bu.

'dur!' dedim, kolundan tutarak; kolun ne de yakıştı elimin içine!

...................................

karanlıkta insanlar daha güzel görünür. pürüzsüz yüzler, parlayan gözler sadece.

sanki hiç hataları yokmuş gibi pürüzsüz. sanki yalan, yanlışları yokmuş gibi güzel.
gece hataları örtüyor, tüm izleri, tüm oyuntuları, oyukları; yüzümde, elinde, bedenlerde.
ama ben seni karanlıkta görmedim ki!
sokaktaydık. ışık sana vurduyordu ve ben seni görüyordum. bakmıyordum, görüyordum. belki bir daha hiç göremeyeceğim birine bakmak da bunları düşünüp dalmak ne garipmiş.

sol şakağının gülünce kırışması, burnunun kancalaşması -gene gülünce-, alnında çıkan damar, büyük büyük yudumlarla içtiğin elindeki arjantin -sanki acelen varmış gibi-, sürekli cebinden çıkardığın çakmak -çok içiyorsun- ve sen ordaydın.

'iyi ki' demek ne güzeldir bir şeylere dair. pişmanlıktan uzaklık, şükür etmek demek. o iyi ki dediğin şey, başına ne getirirse getirsin hep 'iyi ki' olarak kalıyor biliyor musun? dövünsen de, sövsen de alenen gene o sokaklar da hep bir iyi ki.
gözlerin bir bademdi bana bakarken, ben ne de tedirgin..
kendini tutmak, tutulmaktan mıdır sevgilim?

yol vermişsin bana da ben sana geliyor sanıyorken kendimi. şaşırtmışsam af dilerim, amacım sadece senin güzelliğine ulaşabilmekti.

beş beş dördün yanyana gelmesinin en güzel haliyim belki de ben. enginsem adımdandır. saçmalıyorsam ruh halimin en deli hali budur bil. ne yapıp ne yapmadığımı değil ne yapmak istediklerimi bil! n'olur konuştur beni. bilirim, çok güzel dinlersin; bilirim ağzınla, gözünle dinlersin, bilirim sen sesimi seversin.

ellerimi sıkıca tutan parmakların uçuşur rüzgarda da gene kapımı bulur kimselere sormadan, gelip çalar. açılan bir ev değil, bir oda değil, bir 'dur!'un en masum halidir. açılan 'hep kısa çöpün' kurbanı ellerimdir - sakalların batar avuç içlerime-, açılan sürekli ölü taklidi yapan bir kalptir, açılan sana'dır. senin'dir keşkeden sıyrılmış, açılan bir sen bir ben'dir -geride kalan her şeyin değeri tozdur-, açılan gözlerimdir, uyandığında seni gören. açılan yitirmeye kıyamayacağımız kayığımızdır, oltalarımız yanımızda.

rastgele!

bir 'dur!' un asla gideni olmayacağı insan.